Kent u het fenomeen? Een man/vrouw met een middenkaderfunctie wordt onverwacht geconfronteerd met een publiek moment: een speech, een interview met de televisie of een presentatie voor de raad van bestuur. De situatie doet zich ook voor bij wannabe BV’s in realityreeksen zoals de manager van het modellenbureau uit ‘Topmodel’ op VT4.
Zijn project, in normale omstandigheden uit te leggen in drie zinnetjes, wordt plots verbaal opgeblazen tot lange epistels. Alsof dat op zich niet voldoende is, worden ook de eenvoudige Nederlandse zinnetjes uitgesponnen tot onbestaande Frans-Engelse klonen. “En Amelie, zeg eens, waarom zou ik jou selectionneren voor de finale?”. “Ik wil , bij wijze van spreken, er toch aan toevoegen dat ik een above average score had op het laatste assessement.” En nog van dat moois (wordt vervolgd…)
Deze week God ontmoet toen ik de bus uitstapte. Hij droeg een casual pakje: jeans, ongestreken hemd en een trui met een V-hals. Ik had het niet meteen door, want een mens verwacht zich er niet aan God te ontmoeten in een buitenwijk van Dublin. Geen lichtend aureool of echo in de stem, maar blinkende blauwe oogjes en een lichte stoppelbaard. Ondanks zijn almachtigheid had Hij het niet zo gemakkelijk om het oud papier in de container te proppen. Maar de wegbeschrijving naar onze bed & breakfast in Iona Park legde hij in detail uit. Zonder dat we een woord gesproken hadden of hem ernaar vroegen. (Iona Park is -’toevallig’ ook - de plek waar de eerste Ierse monniken hun klooster stichten in de 4de eeuw na Christus)
Beste lezer, versta me niet verkeerd: ik ben dol op kinderen. Maar vaak iets minder op ouders. Het is perfect normaal dat jonge kinderen hun stembanden uittesten, met hoge volumes tot gevolg. Niks mis mee. Maar in het kader van de pedagogische vrijheid (”mijn kind, schoon kind”) vinden sommige ouders het blijkbaar perfect om met hun kleintje gewoon te blijven zitten in het midden van een huwelijksmis. Screw bride and groom. Jammer voor die intieme trouwgelofte die niemand nu nog kan horen. Mijn kind heeft toch het recht om daar te zijn? Inderdaad, maar alle andere aanwezigen ook.
Er is niets mis mee om met uw kind buiten een wandelingetje te gaan maken. Niemand zal u als slechte ouder beschouwen omdat u het stemgeluid van zoon- of dochterlief niet onder controle hebt. Natuurlijk mist u zelf dan een deel van de kerkdienst, maar dat deed u sowieso toch al omdat u er geen woord meer van verstond. En bovendien is dat toch de tol om geen babysit te betalen?
Beste ceremoniemeester: het is ook uw taak om ervoor te zorgen dat een kerkdienst vlot verloopt. Durft daarom beleefd maar kordaat ‘pedagogische vrije’ ouders te wijzen op de overlast die HUN gedrag veroorzaakt.
Valt het u ook op hoe vaak er tegenwoordig gesproken wordt over DE problemen van DE mensen? Liberaal partijvoorzitter Bart Somers: “het wordt tijd dat we ons gaan bezighouden met hun problemen: koopkracht, jobs, pensioenen”. Somers en zijn partij hebben daarvoor nochtans 8 jaar de tijd gehad. De accijnsen op diesel zijn dezelfde gebleven, de 200.000 jobs zijn er niet gekomen en het Zilverfonds… tja, da’s eigenlijk een virtuele spaarpot, maar te moelijk om uit te leggen aan ‘de mensen’.
Maar over die ‘mensen’. Waarom scheert men het electoraat over dezelfde kam? Ik heb namelijk een job (net zoals 96% van de Vlaamse bevolking tussen 18 en 65) en voel me dus niet aangesproken. Zijn al die communiatiegoeroe’s en spindoctors er nu nog niet achter dat je je doelpubliek moet segmenteren om het effectief aan te spreken? Ik wil aangesproken worden als ‘dertiger met toekomstperspectieven’. Mijn moeder als ‘moeder van 3 kinderen op een zucht van haar pensioen’. En wat doen jullie voor ons. Zender-boodschap-ontvanger.
Valt het u ook op hoe DE problemen van DE mensen steeds vaker worden benoemd door een triumviraat: een liberale partijvoorzitter, zijn socialistische evenknie en een (uiteraard objectieve) hoofdredacteur van een krant. En om de beweringen op hun familiefeest te staven houden ze een al even represenatieve steekproef.
Om af te sluiten: blader in de peilingen eens naar de belangrijkste gegevens (en dat is niet de winst of het verlies van het kartel), maar: grootte van de steekproef, foutenmarge en significantie. Dat bepaalt immers hoe geloofwaardig zo’n peiling is. Vorige week belde een journalist me om een reactie te vragen op een peiling: slechts 1 op de 6 ondervraagden kende de bevoegdheden van mijn chef. Ze hadden hun regioreporters 150 ‘mensen’ laten ondervragen. Daar reageer ik dus NIET op.
Misschien moet ik morgen zelf eens met notitieboekje de hort op. En gaan vragen in het parochiehuis hoeveel zondagse kaarters er op CD&V zouden stemmen. Zeer representatieve peiling.
Brusselse stations zijn niet meteen een ideaal oord om rustig rond te kuieren. De weinige winkels die er al zijn, sluiten te vroeg of doen na enkele maanden definitief de deuren dicht. De omgekeerde wet van de commercie geldt er blijkbaar: hoe meer voorbijgangers, des te kleiner de omzet. Naar mijn mening heeft de mentaliteit van de uitbater (of vaker: zijn personeel) daar veel mee te maken. Ze rollen de luiken al 5 minuten voor sluitingstijd naar beneden. De verwelkoming van een nieuwe klant gaat meestal niet verder dan een droog ‘bonjour/goeiendag’.
Met enige blijdschap mag ik dan ook de start van een outcast meedelen: een fruitsapzaakje in Brussel-Noord, in een uithoek van het staion. Denk dat de winkelvloer amper 10 m2 bedraagt, maar wat een efficientie! Je kan kiezen uit 25 soorten sap, in een grote of kleine beker. De varieteiten luisteren naar de naam Assepoester of Magic Blue, het personeel (2 immer glimlachende allochtone medeburgers) snijdt, pers en centrifugeert aan lichtsnelheid.
Je betaalt 5 euro voor een volle grote beker (en vol betekent niet: 2/3de fruitsap, 1/3 ijsblokjes, maar : ‘tot de rand gevuld met vers fruit’). Mijn gok: dat zaakje gaat daar nog lang staan. En binnenkort als enige.