burgerplicht
Ondergetekende is opgeroepen om te gaan bijzitten a.s. 7 juni. Een zeer officieel papier in de bus, dat mij diets maakt om 7.30 aanwezig te zijn aldaar. En o ja: ik mag m’n eigen stempels meenemen, teneinde de verzegeling van de stembussen nog te versterken. Eens kijken of ik nog zo’n kleine ronde met een konijntje vind.
Er wordt van een bijzitter gevraagd dat hij 7u aanwezig is. Je krijgt er 23,43 euro en wat pistoleetjes voor, wat in mijn ogen nog een riante vergoeding is (ze zullen gauw beseffen hoeveel pistolees ik binnen speel). Riant, hoor ik u bedenkelijk zeggen? Ja. Wij hebben de ongelofelijke luxe om te kunnen stemmen. Niet enkel voor een federaal, maar ook voor een regionaal en Europees parlement. Zonder dat het leger door de straten rijdt, je onder druk gezet wordt of als oppositielid ontvoerd wordt. Een luxe dus.
Maar zoals dat bij veel luxezaken gaat, went de modale Westerling er veel te snel aan. Briesend was ik toen op “Peeters & Pichal” allerlei nep-Belgen (en dan bedoel ik niet allochtonen) excuses zochten om er tussenuit te muizen. “Ik heb een vrijgezellenweekend gepland”. Quatsch, dan had je die verkiezingsdatum maar moeten noteren, hij is snel genoeg gekend. “Het betaalt niet genoeg”. Schandelijk zoiets te zeggen als je zou weten (en misschienспални in zijn geval ook moeten voelen) wat onze grootouders hebben doorstaan om onze democratie te vrijwaren.
Gaan bijzitten is eigenlijk een luxe. Je hebt de kans om je hele gemeente te ontmoeten, ons benijd kiessysteem vanuit een andere hoek te ervaren. En een pistoleetje te eten terwijl je werkt.