De kracht van de tijger

Als Tiger stelt hij zich voor. Een Thai van midden in de 50, met een stoere legerbroek maar vriendelijke ogen. Hij is onze gids op de ‘Khao Sok Trekking Tour”, een toeristisch daguitje kano-varen en olifant-rijden. Als je in Khao Lak (niet ver van Phuket) bent, moet je toch enkele “must sees” gedaan hebben. Tiger blijkt al gauw een 3-talige spraakwaterval met een verleden dat steeds meer tot de verbeelding spreekt. Opgegroeid in de jungle van Khao Sok, getraind door zijn vader in het herkennen van diersporen, medicinale kruiden en survivaltechnieken. Op z’n 14 de gaan kickboksen om een centje bij te verdienen (“Then not like now, now everyone gamble. Gambling bad.”).
De kano-tocht: prachtig. De gesprekken nadien: over de tsunami in december 2004. Tiger reed terug naar Khao Lak-Beach met een Zweede moeder en dochter. Vader en zoon waren thuisgebleven omdat ze de jungle maar niets vonden. Op de terugrit blijken alle auto’s aan de kant gespoeld en huizen tot spaanders herleid. Vader en zoon reddeloos verloren, samen met de broer en vennoot van Tiger. Had hij die dag kantoordienst vervuld, dan waren de rollen omgedraaid.
Als diepgelovige Boeddhist biedt Tiger moeder en dochter wekenlang logement aan. Hij trekt elke dag naar het lijkenhuis, waar hij met de beste wil vertaalt voor toeristen op zoek naar een familielid. Zelf vindt hij uiteindelijk ook het lichaam van zijn broer terug.
Ook de financiele schade is enorm. Alle auto’s van zijn tour-bedrijfje weggespoeld en rijp voor de schroot. Zijn land moeten verkopen om de autolening aan de bank terug te kunnen betalen.
Maar Tiger vecht terug.
Hij start opnieuw als gids, in dienst van een ander bedrijf. Spaart elke Baht om ooit een nieuwe firma te starten: Tiger Trekking Tours. Deelt met trots zijn visitekaartje uit en vertelt honderduit over zijn passie: de jungle.
Hoe hij met een koppel Britten ongepland moest overnachten, omdat ze ’s nacht op een groep olifanten waren gestoten. Geen goed idee om daarlangs te wandelen als er juist één een kleintje heeft. Hoe een collega verdronk toen het water op een speleo-tour onverwacht snel steeg. Maar vooral hoe hij zich met olifantenmest insmeert opdat tijgers hem niet ruiken tijdens de jaarlijkse telling.
“I thought of killing myself for several months after tsunami. But then I said: life or no life is not our choice. Everyday can be the last, so you better enjoy it.”