God kent de weg

Deze week God ontmoet toen ik de bus uitstapte. Hij droeg een casual pakje: jeans, ongestreken hemd en een trui met een V-hals. Ik had het niet meteen door, want een mens verwacht zich er niet aan God te ontmoeten in een buitenwijk van Dublin. Geen lichtend aureool of echo in de stem, maar blinkende blauwe oogjes en een lichte stoppelbaard. Ondanks zijn almachtigheid had Hij het niet zo gemakkelijk om het oud papier in de container te proppen. Maar de wegbeschrijving naar onze bed & breakfast in Iona Park legde hij in detail uit. Zonder dat we een woord gesproken hadden of hem ernaar vroegen.
(Iona Park is -’toevallig’ ook – de plek waar de eerste Ierse monniken hun klooster stichten in de 4de eeuw na Christus)