Hans Seeuws

Diverse verlichte geesten beweren het al millennia: bezit is niet het ultieme streefdoel. Een vergeten boodschap in onze consumptiemaatschappij en een val waar ik zelf ook vaak intrap. Want wat is er mis met te sparen voor een item dat je hobby verder verrijkt, je status verhoogt of je levenscomfort vergroot? “Waarvoor werk je anders?”.
Op zich zijn comsumptie en de promotie ervan geen bedrog, maar wel de oneindigheid van de behoefte die bij elke nieuwe aankoop gepaard gaat. Een voorbeeld: je spaart voor een laptop. Wanneer je die eindelijk kan aankopen, besef je dat je er een tas voor nodig hebt. En liefst een extra garantie om je dierbare bezit langer veilig te stellen. Maar wat ben je met een laptop zonder de juiste software. Snel dus de nieuwe Norton Antivirus aankopen. Waar dan ook weer een abonnement voor updates bij hoort. En je bent vertrokken, je wordt meegezogen in de spiraal.

Ondergetekende is opgeroepen om te gaan bijzitten a.s. 7 juni. Een zeer officieel papier in de bus, dat mij diets maakt om 7.30 aanwezig te zijn aldaar. En o ja: ik mag m’n eigen stempels meenemen, teneinde de verzegeling van de stembussen nog te versterken. Eens kijken of ik nog zo’n kleine ronde met een konijntje vind.

Er wordt van een bijzitter gevraagd dat hij 7u aanwezig is. Je krijgt er 23,43 euro en wat pistoleetjes voor, wat in mijn ogen nog een riante vergoeding is (ze zullen gauw beseffen hoeveel pistolees ik binnen speel). Riant, hoor ik u bedenkelijk zeggen? Ja. Wij hebben de ongelofelijke luxe om te kunnen stemmen. Niet enkel voor een federaal, maar ook voor een regionaal en Europees parlement. Zonder dat het leger door de straten rijdt, je onder druk gezet wordt of als oppositielid ontvoerd wordt. Een luxe dus.

Maar zoals dat bij veel luxezaken gaat, went de modale Westerling er veel te snel aan. Briesend was ik toen op “Peeters & Pichal” allerlei nep-Belgen (en dan bedoel ik niet allochtonen) excuses zochten om er tussenuit te muizen. “Ik heb een vrijgezellenweekend gepland”. Quatsch, dan had je die verkiezingsdatum maar moeten noteren, hij is snel genoeg gekend. “Het betaalt niet genoeg”. Schandelijk zoiets te zeggen als je zou weten (en misschienспални in zijn geval ook moeten voelen) wat onze grootouders hebben doorstaan om onze democratie te vrijwaren.

Gaan bijzitten is eigenlijk een luxe. Je hebt de kans om je hele gemeente te ontmoeten, ons benijd kiessysteem vanuit een andere hoek te ervaren. En een pistoleetje te eten terwijl je werkt.

Van: Hans Seeuws [mailto:hans.seeuws@dns.be]
Verzonden: donderdag 12 februari 2009 9:12
Aan: deochtend@radio1.be
CC: lisbeth.imbo@radio1.be
Onderwerp: de voicemailbox

 

Geachte heer, mevrouw,

 

online casino netPrachtige rubriek, de voicemailbox in De Ochtend. De man/vrouw wordt verplicht zijn boodschap te ballen en na te denken voor hij iets zegt.

Dat Boudewijn Bouckaert spreekrecht heeft, staat buiten kijf. Maar kan uw redactie minstens wel controleren welk petje hij opzet bij het uiten van politieke praatjes?  Zichzelf aankondigen als ‘Boudewijn Bouckaert van de Universiteit Gent’ om vervolgens een puur politiek discours als LDD’er af te steken, kadert niet in uw format me dunkt. Tenzij u de dagen nadien professor Vande Lanotte, ‘veiligheidsadviseur’ Brice De Ruyver en ‘professor’ Marc Eyskens aan het woord laat.

 

Er is dringend nood aan een scheiding der machten, maar dan binnen de programma’s: het is de taak van de journalist om zijn of haar geïnterviewde te kaderen, zeker als die man/vrouw een politicus is en we in de aanloop naar verkiezingen zitten.

 

Zo wordt ook de denktank Itinera herhaaldelijk als ‘onafhankelijke denktank’ aangekondigd, terwijl uit de samenstelling toch duidelijk blijkt dat ze enkel liberale denkers bevat. Is Opus Dei dan voortaan ook een onafhankelijke denktank?

 

optical networksMet vriendelijke groeten,

 

Hans Seeuws

Kent u het fenomeen? Een man/vrouw met een middenkaderfunctie wordt onverwacht geconfronteerd met een publiek moment: een speech, een interview met de televisie of een presentatie voor de raad van bestuur. De situatie doet zich ook voor bij wannabe BV’s in realityreeksen zoals de manager van het modellenbureau uit ‘Topmodel’ op VT4.

Zijn project, in normale omstandigheden uit te leggen in drie zinnetjes, wordt plots verbaal opgeblazen tot lange epistels. Alsof dat op zich niet voldoende is, worden ook de eenvoudige Nederlandse zinnetjes uitgesponnen tot onbestaande Frans-Engelse klonen. “En Amelie, zeg eens, waarom zou ik jou selectionneren voor de finale?”. “Ik wil , bij wijze van spreken, er toch aan toevoegen dat ik een above average score had op het laatste assessement.” En nog van dat moois (wordt vervolgd…)

Deze week God ontmoet toen ik de bus uitstapte. Hij droeg een casual pakje: jeans, ongestreken hemd en een trui met een V-hals. Ik had het niet meteen door, want een mens verwacht zich er niet aan God te ontmoeten in een buitenwijk van Dublin. Geen lichtend aureool of echo in de stem, maar blinkende blauwe oogjes en een lichte stoppelbaard. Ondanks zijn almachtigheid had Hij het niet zo gemakkelijk om het oud papier in de container te proppen. Maar de wegbeschrijving naar onze bed & breakfast in Iona Park legde hij in detail uit. Zonder dat we een woord gesproken hadden of hem ernaar vroegen.
(Iona Park is -’toevallig’ ook – de plek waar de eerste Ierse monniken hun klooster stichten in de 4de eeuw na Christus)